| Daha yeni ayrılmıştım yanından. Öptün kokladın beni. Gelirken seni iyi bırakmıştım. Hatta yürümeye başlamıştın. Çocuklarına bakarken yüzünde gülücükler açılıyordu. Sana Allah'a ısmarladık derken en az 10 kere öptün beni, başımı kucağına aldın. Hellalleştik. Sen ağladın, ben ağladım. Ama ben senin mutlaka düzeleceğine, eski sağlığına kavuşacağına inanıyordum. Hep o sevinçle düştüm yine grubet yollarına.
Gurbette duyduğum, derinden sarsıldığım ikinci kara haber ulaştı bana. Haberi duyduğumda su gibi aktın yüreğime o akşam. Hafif bir sancı duydum resmini seyrederken. Canım yandı, ağladım, seni ne kadar çok özlediğimi fark ettim. Bir an babamdan sonra senin de yokluğunu hissettim. Sensizim ve öksüzüm artık anne.
Her köye geldiğimde "Oğlum hoşgeldin" deyişin kulaklarımda... Sakin gülüşün, sımsıcak tavırlarınla hal hatır soruşlarını unutabilirmiyim canım annem.
Her yanından ayrıldığımda o ağlayışların var ya öldürüyordu, yok ediyordu beni. Hep arabaya kadar uğurlamak isterdin beni. Oğlum niye sık gelmiyorsun diye hayıflanırdın. Hem derdin hem de sevgiyle okşardı her yanımı gözlerin...
Sen bana hayatla ilgili çok şeyler öğrettin. Masum bakışlarınla sabretmeyi öğrettin. Çok yalnız kaldın, çalıştın, didindin. Hiçbir şeyden şikayet etmedin. Soğuk, çamur demedin. Sırtında çocukla tarlada çalıştığına çok şahit oldum. Kar fırtınalarında bizler üşümeyelim diye kendini hep siper ettin. Hep şükrettiğini biliyorum. Beş vakit namazını aksatmazdın. Canım nasıl yanıyor anlatamam ki annem. Sensizliğe alışsam bile seni unutmam mümkün değil anne.
Artık yoksun anne... Babam canımın bir yarısı idi, ondan sonraki yarısı da sendin. Sende beni bırakıp gittin. Her bir yanım bomboş, yapayalnızım... Her tarafta senin kokunu soluyorum, bir de yüreğimde ana hasreti. Kabrinde rahat uyu annem
|